|
|
|
|
dinsdag 7.9.2010
|
| |
Polen ligt verder van België dan je denkt
 |
Mateusz begon ruim twee jaar geleden aan de VUB als doctorandus in de fysica. Zijn vrouw Marzena volgde een jaar geleden. Zij gaf in Polen een goed betaalde job als graficus op maar in Brussel kan ze geen werk vinden. Aan haar inspanningen ligt het anders niet: ze volgt Franse en Engelse les en schreef zich samen met Mateusz in voor het inburgeringsprogramma van bon in het Pools. Marzena en Mateusz volgen nu twee avonden per week inburgeringscursus van 18-21 uur.
Kennis en netwerk
Marzena en Mateusz ontdekten de inburgeringscursus via een Poolse medecursiste in de Engelse les, die over bon las in Polonia Net, een tijdschrift voor Polen in België.
Mateusz spreekt vlot Engels, waardoor hij zich aardig kan redden in Brussel. Hij heeft vooral interesse in de cursus maatschappelijke oriëntatie. ‘Had ik die cursus twee jaar geleden maar kunnen volgen, toen ik aankwam in België. Dan was alles veel sneller gegaan. Nu moest ik zelf alles ontdekken: welke verzekeringen ik nodig had, waar ik me moest inschrijven, welke rechten en plichten ik had als huurder ... Ik wist toen ik toekwam zelfs niet welke talen in België werden gesproken, ik dacht dat het alleen Duits was’, blikt hij terug.
Hij denkt niet dat een inburgeringscursus minder noodzakelijk is voor Europeanen dan voor pakweg Latijns-Amerikanen of Afrikanen. De administratieve zaken zijn in elk land anders. Ook gewoonten in het dagelijkse leven verschillen, zoals Mateusz soms tot zijn eigen schade ontdekte. Zo miste hij drie keer de bus, omdat je in Polen je hand niet moet opsteken om de bus te laten stoppen.
Mateusz vindt de cursus ook interessant omdat hij zo in een netwerk van Polen terechtkomt. Mensen met een vergelijkbaar parcours, waardoor ze veel van elkaar leren. ‘Iemand in de groep is al 15 jaar in België, dat is interessant. We wisselen informatie en ervaringen uit.’
In het Vlaams wacht je minder lang
Het koppel verwacht hun eerste kindje. Zal het later naar een Vlaamse of Franstalige school gaan? Mateusz kijkt op van de vraag. ‘Het is verbazingwekkend hoe alles gescheiden is in Brussel. We zullen alvast een crèche beginnen te zoeken, dat is al een hele opdracht. Daarna zien we wel.’
Misschien kiezen ze Vlaams, omdat zijn werkgever Vlaams is, maar ook omdat de wachtrijen vaak korter zijn dan die aan Franstalige kant. Mateusz herinnert zich een dag dat hij bij Partena lange tijd aan stond te schuiven in een rij voor Franstaligen. Bij het Nederlandstalige loket stond maar één andere klant te wachten. De keuze was snel gemaakt: het is voor hem vooral een kwestie van pragmatisme.
Divers landschap
Mateusz houdt van Brussel, maar heeft ook enkele reserves. In tegenstelling tot het blanke Polen is het een multiculturele smeltkroes. In zijn huis in Brussel wonen een Cubaan, een Marokkaan en een Fransman. Er is letterlijk een nieuwe wereld voor hem open gegaan. ‘Ik ben opener en toleranter geworden maar het interculturele samenleven is geen evidentie.’
Hij houdt wel zonder reserve van de diversiteit van de Belgische landschappen. ‘Op zo’n kleine oppervlakte heb je zee, heuvels, velden, rivieren… Fantastisch! Al wordt het soms wat druk op die rivieren met al die kajakkende toeristen’; glimlacht hij.
|
|
|
|