|
|
|
|
vrijdag 10.9.2010
|
| |
 |
Ze heten Abdelkader, Mouna, Makter en Khadidjeh. Ze komen uit verschillende landen, hebben een verschillende achtergrond en verschillende verlangens. Toch hebben ze één ding gemeen: hun inzet voor hun medemens.
• Abdelkader: klusjesman bij Minor-Ndako
Abdelkader kwam in januari 2007 aan in België. In oktober van dat jaar kreeg hij een brief van de burgemeester van Molenbeek die hem attent maakte op het bestaan van bon. Hij schreef zich in en startte in november 2007 met het inburgeringsprogramma.
Ondanks zijn inspanningen heeft Abdelkader nog geen werk gevonden. Nochtans had hij veel ervaring. In Marokko had hij van jongs af aan gewerkt in allerlei sectoren: professioneel voetballer, redder, wijkagent, schilder en klusjesman. Daarnaast heeft hij ook nog een diploma elektriciteit.
Abdelkader merkte op dat een vrijwilliger tijdens de pauze van de lessen Maatschappelijke Oriëntatie zorgde voor koffie en koekjes en gaf aan dat hij ook interesse had. Toen bon in april op zoek was naar een barvrijwilliger tijdens het tweemaandelijkse attestenfeest, aarzelde hij geen seconde. Sindsdien is hij een betrouwbare, vaste waarde in het vrijwilligersteam van bon.
In juli 2008 was er een vacature bij Minor-Ndako vzw, een opvang- en begeleidingscentrum voor buitenlandse niet-begeleide minderjarigen en minderjarige slachtoffers van mensenhandel. Zij waren dringend op zoek naar een vrijwillige klusjesman voor één dag per week. Zijn cv en een ontmoeting waren voldoende om Minor-Ndako te overtuigen. Een week later was hij al aan de slag.
Nu geniet Abdelkader elke donderdag van de mogelijkheid om zijn technische kennis te koppelen aan een sociaal doel. Met veel plezier schildert hij, vervangt lampen, knipt klimop en dolt met de kinderen en jongeren. Een vergelijkbare betaalde job is nu een realistisch perspectief voor Abdel.
•Mouna: administratieve hulp bij VIC
Mouna is een Marokkaanse, hooggeschoolde dame. Zij zocht een job in de administratie, het toerisme, het hotelwezen… Ze voltooide de cursus Maatschappelijke Oriëntatie en volgde een gevorderd niveau Nederlands. De vrijwilligersvacature bij de ngo VIC als administratieve hulp voor één dag per week kon haar bekoren. Ze ging zelfs met zo’n overgave aan de slag dat ze een paar weken later een tijdelijk betaald contract kreeg aangeboden. Het verhaal van Mouna kreeg nog een staartje, want een paar maanden later bood VIC haar opnieuw een halftijds contract aan.
• Maktar: laden en lossen bij Oxfam Wereldwinkel
Maktar uit Senegal had er nood aan om nuttig bezig te zijn en wilde graag vrijwilligerswerk doen. Het maakte hem niet echt uit wat of waar, als hij intussen ook maar zijn Nederlands kon oefenen. Hij ging op gesprek bij Oxfam Wereldwinkel en helpt nu een halve dag per week bij het laden en lossen van de voorraad.
• Khadidjeh: kinderopvang in het Huis der Gezinnen
Khadidjeh was in Iran vroedvrouw maar in België werd haar diploma niet erkend. Ze volgde een opleiding tot kapster, maar haar hart lag nog steeds bij haar eerste opleiding. Om dit gemis te compenseren en om in de contact te komen met jonge moeders en baby‘s ging ze aan de slag bij het Huis der gezinnen. Ze vangt er de kinderen op terwijl hun moeders een vorming volgen. Khadidjeh heeft een uitgebreide talenkennis die ze kan inzetten en tegelijk breidt ze ook haar eigen netwerk uit.
| |
|
|
|